güzel ahlakı

**Kyrene** · 13.08.08, 01:41

Kur’an-i Kerim’in Hz. Peygamber’e "Biz seni ancak âlemlere rahmet için gönderdik" seklinde hitap eden ayeti en çok bilinenlerdendir ve Efendimizin bir ismi de bu ayetten mülhem olarak "Rahmet peygamberi"dir.
Peygamber Efendimiz hiç süphesiz gelmis ve gelecek insanlarin en büyügü ve Allah indinde degeri en yüce olanidir. Hz. Peygamber’in güzel ahlaki da bu durumuyla paraleldir. Ahlaken de Efendimiz bütün insanlarin en mükemmeli ve en büyügüdür. Onun ahlakinin belirgin özelliklerinden biri de "hilm"dir. Efendimiz kesinlikle kaba, sert ve insanlari kiran bir insan degildi. Aksine halim ve nazikti. Hiç kizmaz ve sesini yükseltmezdi.
Hicretten sonra Enes b. Malik adinda bir çocugu babasi Hz. Peygamber’e hizmet etmesi için onun mübarek katina getirmis. Efendimiz de çocugu hizmetine kabul etmis. Hz. Enes bu kabul sonucu on yillik Medine dönemi boyunca Efendimize hizmet etmis. Onun hayatinin birçok aninin sahidi olmus. Hz. Peygamber’in bu dünyadan irtihalinden sonra Hz. Enes’e onun mübarek ahlakini sormuslar. Hz. Enes sayan-i dikkat su cevabi vermis: "On sene boyunca ona hizmet ettim. Bana tek bir kez ‘sunu niye böyle yaptin veya sunu niye böyle yapmadin’ demedi." Bu ancak bir peygamberin ahlaki olabilir. Ilahi inayete mazhar olmamis bir insanin böyle davranabilmesine imkân yoktur.
Bir baska vaka: Efendimiz Hz. Hatice ile evlenince, Hz. Hatice ona Zeyd isimli kölesini -sonradan Zeyd b. Harise ismiyle büyük bir sahabi olacaktir- hediye eder.

Zeyd’in hikâyesi enteresandir. Annesi ile çölde yasayan dayilarini ziyarete giderler. Bu ziyarette eskiyalarin hücumuna ugrarlar ve Zeyd eskiyalar tarafindan kaçirilip, köle olarak satilir.
Babasi Zeyd’i çok severmis. Onu hiç unutmamis ve hep arayip, sormus, takip etmis. Nihayet Mekke’de Muhammed isimli -Efendimize risalet vazifesi daha verilmemis- bir zatin kölesi oldugunu duyunca yanina bir miktar para alarak kardesi ile beraber Mekke’ye dogru yola çikmis. Sormus sorusturmus, Hz. Peygamber’i bulmus. Ona ziyaretinin maksadi olarak kölesi olan oglu Zeyd’i satin almak istedigini söylemis. Ayrica kendilerine insafli davranmasini da rica etmis. Efendimiz Zeyd’i çagirmis, zatlari taniyip tanimadigini sormus, "Babam ve amcamdirlar" cevabini alinca, onlara su teklifte bulunmus: "Size insafli davranacagim. Tercihi Zeyd’e birakiyorum. Sizinle gelmek isterse, gelir, benim yanimda kalmak isterse, beni tercih edeni kimseye veremem" demis. Zeyd’in babasi bu teklife çok sevinmis ve hemen Zeyd’e bakmis. Zeyd su sasirtici cevabi vermis: "Vallahi bu zatin yaninda gördüklerimden sonra baskasini ona tercih etmeme imkân yoktur. Burada kaliyorum." Babasi tabi bu cevaba kizmis "Yaziklar olsun sana Zeyd. Nasil bir yabanciyi bize tercih edersin" diye sitem etmis. Zeyd’in bu cevabi üzerine Efendimiz ise onun elinden tutup, insanlarin arasina gitmis ve "Ey insanlar sahid olun bundan sonra Zeyd benim kölem degil, oglumdur" diyerek onu evlat edindigini beyan etmis. Bunun üzerine Zeyd’in babasiyla amcasi biraz rahatlamis olarak evlerine dönerler. Tarih bunun gibi bir vaka daha kaydetmis midir? Kaydedemez.
Bedir savasi olur, Allah’in yardimiyla Müslümanlar galip gelir ve onlara en olmadik iskenceler eden, onlari yurtlarindan kovan ve bununla da yetinmeyip, sürgün ettikleri yer olan Medine’de de rahat birakmayip öldürmeye gelen Mekkeli müsriklerden bazilarini esir alirlar. Hz. Peygamber’in bu can düsmanlari esirler konusundaki tavsiyeleri sunlardir: "Onlara iyi davranin. Yediklerinizden yedirin. Baglarini çok sikmayin." Ancak içi merhametle dolu ve kalbi melekler tarafindan yikanmis biri düsman-i biamanlarina bu sekilde davranabilir.

Mekke fethine giden Islam ordusuna yedi isim verilir. Bunlar Kâbe’nin örtüsü altinda yakalansalar dahi öldürüleceklerdir. Bunlardan biri Abdullah’tir. Müslüman olmus, Medine’ye gelmis, vahiy kâtibi olmustur. Sonra bedbaht olup irtidat etmis, tekrar Mekke’ye kaçmis ve orada da durmamis "Ben Muhammed’i (S.A.V.) kandiriyordum. Onun söylediginden baskasini yazip ona okuyordum, o böyle de olur" diyordu. Bedbaht hakkindaki fermani duymus, ricaci olmasi için Hz. Osman’a gitmis, talebini kabul eden Hz. Osman’la Efendimizin huzuruna gelmisler. Hz. Osman Hz. Peygamber’den Abdullah’in affini dilemis. Efendimiz sükût etmis. Tekrar etmis, Efendimiz tekrar sükût etmis. Üçüncü kez Efendimiz affettigini beyan etmis. Huzurdan çikmislar. Çikislarindan sonra Efendimiz, "benim sükûtumu gördügünüzde niye biriniz kalkip boynunu vurmadi" demis. Sahabeler "Ya Resulellah aklimiza geldi ama keske bize gözle ufak bir isaret verseydin" demisler. Efendimiz o zaman "Bir peygamber asla kas göz isareti yapmaz" diye buyurmus.
Mekke fethedilmis, Bedir’de öldürülen müsriklerin ileri gelenlerinden Ümeyye b. Halef’in oglu olan Safvan b. Ümeyye müellefe-i külup arasina alinmis. Bir savastan sonra ganimetler bir vadide toplanmis. Safvan ganimetleri hayran hayran seyrediyor. Bunu gören Efendimiz "Begendin mi?" diye sormus. Müspet cevap alinca "Hepsini sana verdim" demis. Safvan orada kelime-i sehadet getirmis. "Bir peygamberden baskasi böyle davranamaz" beyaniyla.
Islam ordusu muzafferane Mekke’ye giriyor. Nur mekânin hasreti bitiyor. Kasva’nin üstünde ebedi komutan. Cihaneyn komutani. Geceleyin terk ettigi sehre gündüz muzaffer olarak tesrif ediyor ve o komutanin basi neredeyse devesinin boynuna degecek. Basini egmis Nebi’yi Zisan. Ihtimal kapilarini berhava ediyor. Zaferin gerçek sahibini isaret ediyor. Zafer ondan diyor hal ile. Ben sadece araciyim.
Bunlar deryadan damla. Ve deryada damla bitmez. O hayat-i mübarekin her sahnesi böyle. Her ani kutlu.
Ya Rab çöllesmis hayatimiza o deryadan damla dileriz.

13.08.08, 01:41	#1 (permalink)
Kyrene Status: Yönetici Üyelik tarihi: Aug 2008 Mesajlar: 1,523 Tecrübe Puanı: 10	güzel ahlakı güzel ahlakı Kur’an-i Kerim’in Hz. Peygamber’e "Biz seni ancak âlemlere rahmet için gönderdik" seklinde hitap eden ayeti en çok bilinenlerdendir ve Efendimizin bir ismi de bu ayetten mülhem olarak "Rahmet peygamberi"dir. Peygamber Efendimiz hiç süphesiz gelmis ve gelecek insanlarin en büyügü ve Allah indinde degeri en yüce olanidir. Hz. Peygamber’in güzel ahlaki da bu durumuyla paraleldir. Ahlaken de Efendimiz bütün insanlarin en mükemmeli ve en büyügüdür. Onun ahlakinin belirgin özelliklerinden biri de "hilm"dir. Efendimiz kesinlikle kaba, sert ve insanlari kiran bir insan degildi. Aksine halim ve nazikti. Hiç kizmaz ve sesini yükseltmezdi. Hicretten sonra Enes b. Malik adinda bir çocugu babasi Hz. Peygamber’e hizmet etmesi için onun mübarek katina getirmis. Efendimiz de çocugu hizmetine kabul etmis. Hz. Enes bu kabul sonucu on yillik Medine dönemi boyunca Efendimize hizmet etmis. Onun hayatinin birçok aninin sahidi olmus. Hz. Peygamber’in bu dünyadan irtihalinden sonra Hz. Enes’e onun mübarek ahlakini sormuslar. Hz. Enes sayan-i dikkat su cevabi vermis: "On sene boyunca ona hizmet ettim. Bana tek bir kez ‘sunu niye böyle yaptin veya sunu niye böyle yapmadin’ demedi." Bu ancak bir peygamberin ahlaki olabilir. Ilahi inayete mazhar olmamis bir insanin böyle davranabilmesine imkân yoktur. Bir baska vaka: Efendimiz Hz. Hatice ile evlenince, Hz. Hatice ona Zeyd isimli kölesini -sonradan Zeyd b. Harise ismiyle büyük bir sahabi olacaktir- hediye eder. Zeyd’in hikâyesi enteresandir. Annesi ile çölde yasayan dayilarini ziyarete giderler. Bu ziyarette eskiyalarin hücumuna ugrarlar ve Zeyd eskiyalar tarafindan kaçirilip, köle olarak satilir. Babasi Zeyd’i çok severmis. Onu hiç unutmamis ve hep arayip, sormus, takip etmis. Nihayet Mekke’de Muhammed isimli -Efendimize risalet vazifesi daha verilmemis- bir zatin kölesi oldugunu duyunca yanina bir miktar para alarak kardesi ile beraber Mekke’ye dogru yola çikmis. Sormus sorusturmus, Hz. Peygamber’i bulmus. Ona ziyaretinin maksadi olarak kölesi olan oglu Zeyd’i satin almak istedigini söylemis. Ayrica kendilerine insafli davranmasini da rica etmis. Efendimiz Zeyd’i çagirmis, zatlari taniyip tanimadigini sormus, "Babam ve amcamdirlar" cevabini alinca, onlara su teklifte bulunmus: "Size insafli davranacagim. Tercihi Zeyd’e birakiyorum. Sizinle gelmek isterse, gelir, benim yanimda kalmak isterse, beni tercih edeni kimseye veremem" demis. Zeyd’in babasi bu teklife çok sevinmis ve hemen Zeyd’e bakmis. Zeyd su sasirtici cevabi vermis: "Vallahi bu zatin yaninda gördüklerimden sonra baskasini ona tercih etmeme imkân yoktur. Burada kaliyorum." Babasi tabi bu cevaba kizmis "Yaziklar olsun sana Zeyd. Nasil bir yabanciyi bize tercih edersin" diye sitem etmis. Zeyd’in bu cevabi üzerine Efendimiz ise onun elinden tutup, insanlarin arasina gitmis ve "Ey insanlar sahid olun bundan sonra Zeyd benim kölem degil, oglumdur" diyerek onu evlat edindigini beyan etmis. Bunun üzerine Zeyd’in babasiyla amcasi biraz rahatlamis olarak evlerine dönerler. Tarih bunun gibi bir vaka daha kaydetmis midir? Kaydedemez. Bedir savasi olur, Allah’in yardimiyla Müslümanlar galip gelir ve onlara en olmadik iskenceler eden, onlari yurtlarindan kovan ve bununla da yetinmeyip, sürgün ettikleri yer olan Medine’de de rahat birakmayip öldürmeye gelen Mekkeli müsriklerden bazilarini esir alirlar. Hz. Peygamber’in bu can düsmanlari esirler konusundaki tavsiyeleri sunlardir: "Onlara iyi davranin. Yediklerinizden yedirin. Baglarini çok sikmayin." Ancak içi merhametle dolu ve kalbi melekler tarafindan yikanmis biri düsman-i biamanlarina bu sekilde davranabilir. Mekke fethine giden Islam ordusuna yedi isim verilir. Bunlar Kâbe’nin örtüsü altinda yakalansalar dahi öldürüleceklerdir. Bunlardan biri Abdullah’tir. Müslüman olmus, Medine’ye gelmis, vahiy kâtibi olmustur. Sonra bedbaht olup irtidat etmis, tekrar Mekke’ye kaçmis ve orada da durmamis "Ben Muhammed’i (S.A.V.) kandiriyordum. Onun söylediginden baskasini yazip ona okuyordum, o böyle de olur" diyordu. Bedbaht hakkindaki fermani duymus, ricaci olmasi için Hz. Osman’a gitmis, talebini kabul eden Hz. Osman’la Efendimizin huzuruna gelmisler. Hz. Osman Hz. Peygamber’den Abdullah’in affini dilemis. Efendimiz sükût etmis. Tekrar etmis, Efendimiz tekrar sükût etmis. Üçüncü kez Efendimiz affettigini beyan etmis. Huzurdan çikmislar. Çikislarindan sonra Efendimiz, "benim sükûtumu gördügünüzde niye biriniz kalkip boynunu vurmadi" demis. Sahabeler "Ya Resulellah aklimiza geldi ama keske bize gözle ufak bir isaret verseydin" demisler. Efendimiz o zaman "Bir peygamber asla kas göz isareti yapmaz" diye buyurmus. Mekke fethedilmis, Bedir’de öldürülen müsriklerin ileri gelenlerinden Ümeyye b. Halef’in oglu olan Safvan b. Ümeyye müellefe-i külup arasina alinmis. Bir savastan sonra ganimetler bir vadide toplanmis. Safvan ganimetleri hayran hayran seyrediyor. Bunu gören Efendimiz "Begendin mi?" diye sormus. Müspet cevap alinca "Hepsini sana verdim" demis. Safvan orada kelime-i sehadet getirmis. "Bir peygamberden baskasi böyle davranamaz" beyaniyla. Islam ordusu muzafferane Mekke’ye giriyor. Nur mekânin hasreti bitiyor. Kasva’nin üstünde ebedi komutan. Cihaneyn komutani. Geceleyin terk ettigi sehre gündüz muzaffer olarak tesrif ediyor ve o komutanin basi neredeyse devesinin boynuna degecek. Basini egmis Nebi’yi Zisan. Ihtimal kapilarini berhava ediyor. Zaferin gerçek sahibini isaret ediyor. Zafer ondan diyor hal ile. Ben sadece araciyim. Bunlar deryadan damla. Ve deryada damla bitmez. O hayat-i mübarekin her sahnesi böyle. Her ani kutlu. Ya Rab çöllesmis hayatimiza o deryadan damla dileriz.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç